فکرهای من

در آخرین مترهای پیاده روی مطلبی که توانستم روی آن تمرکز کنم این بود که همسر من "نرمال نیست" و کسی که نرمال نیست ، من چگونه میتوانم انتظار رفتاری نرمال از او داشته باشم!!! این انتظاری بس عبث و بیهوده هست.

او (زن من) عصبی است و واکنش های انفجاری در برابر مسایلی دارد که بدلخواه او نیست. او پاسخ داشتن در برابر مشکلات یا مسایل روزمره زندگی را یاد نگرفته است، او از این مهارت زندگی تهی است ولی در عوض تا بخواهی واکنش های غریزی در برابر 99% مسایل دوروبر زندگی خود دارد.

او طبیعی نیست. مغز درگیری دارد، از اینرو بسیار قابل انتظار هست که میل جنسی حداقلی داشته و بخواهد از چیزی که ندارد، بعنوان اهرم در برابرت سوء استفاده کند و رفتار نرمالی در اینخصوص نداشته باشد.

پس در طی یک هفته (بخصوص هفته ای آخر دوره) میتوان انتظار داشت بارها عصبی شود، ناراحت شود، بخواهد ناراحت کند و رابطه نرمالی در زندگی اش نداشته باشد....او بی تقصیر هست، ژن های او مقصرند!!!

...انتظارات من در طی یک هفته،از شنبه تا جمعه میتواند اینها باشد:

- او حداقل دو تا سه روز از 7 روز یک هفته را عصبانی خواهد شد و ناراحتی ایجاد خواهد نمود (شنبه-سه شنبه- پنج شنبه) که دوبارش حتمی است.

- مغز درگیر، درگیر رابطه احساسی نمی شود چون عصبی است.

برچسبها: فکر, راه حل, پیاده روی, استیوجابز, جنسی

+ نوشته شده در دوشنبه سی ام مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:48 توسط یکنفر - یک مرد |